bullies in een kapotte natie

Na ruim twee jaar Engeland zijn we er zeker van: we verblijven in een kapot land, gerund door bullies. Het politieke systeem, als daar al van gesproken kan worden, is blijven steken in de  middeleeuwen: een giftig mengsel van whips, retoriek en vooral getreiter en gescheld. En alle Engelsen zijn daar de dupe van.  De politiek drijft het land naar een economische afgrond nu het uiterst onzeker is of May haar Brexit deal door het lagerhuis krijgt.

En wat voor lagerhuis. Een minuut House of Commons tv volstaat om te concluderen dat het Engelse parlement, met al zijn geschreven en ongeschreven regels, een nauwelijks functionerend anachronisme is. Het gesis, geschreeuw en gejoel kent geen grenzen. Een poel van achterkamertjesdeals, intimidatie en opportunisme, ontworpen om de typische kostschool bully aan de macht te houden. Exponent van deze cultuur is nevenstaande Jacob Rees-Mogg, die May op een totaal onbeschofte manier onderuit haalde en dus blijkbaar op nog meer macht uit is -onthou die naam.

De Tories hebben Theresa May 2 jaar lang laten aanmodderen, zonder steun, maar ook zonder haar af te zetten, want niemand wilde die klus klaren. En nu de deal daar is zijn ze verontwaardigd omdat ze niet precies dezelfde voorrechten krijgen als de EU-landen maar dan gratis.
Voor het eerst had ik, en met mij veel mensen, sympathie voor May. En ook hoopte ik dat die vermaledijde Brexit er door wordt gesleept. Ik heb er genoeg van.
De Engelsen willen blijkbaar zo graag uit de EU: láát ze ajb gaan. Europa moet Engeland opgeven. Tot nog toe hebben de Europese politici het ordinaire gedrag van de Engelse Brexiteers, met als dieptepunt de aartsleugenaar Boris Johnson, gelaten over zich heen laten komen maar ik denk dat het tijd is voor een wat stevigere aanpak. Eruit met die gasten. Laat ze lekker hun middeleeuwse horror cultuur op elkaar botvieren maar hou beschaafde landen erbuiten.
Hoe griezelig onbeschaafd Engeland is maakte deze week overigens grappig genoeg Emile Ratelband duidelijk toen hij op een onbewaakt ogenblik 'lul' zei in Good Morning Britain.

Volwassen mannen mogen elkaar verbaal afmaken in het parlement maar, owee als er iemand 'lul' zegt op tv, dan is het huis te klein. Wie in Engeland over straat loopt hoort de meest gruwelijke verwensingen, mijn buren laten in iedere zin voor de zekerheid minstens 2 keer 'fokking' vallen maar op tv mag het dus niet. Het zijn deze tegenstellingen die als je hier woont ophouden met charmant te zijn.
Ondertussen kan de stijve bovenlip van May het land in ieder geval voor het moment nog even redden. En ik hoop dat ze, ondanks alles, overeind blijft. Want alle alternatieven, inclusief herverkiezingen met closet Brexiteer Corbyn erna eventueel aan de macht, zouden nog veel erger uitpakken.

Nog een keer, onderwijs, en ook: vluchtelingen, waarom willen er zo veel naar Engeland?

Het was weer eens zo laat vorige week: de politie ontruimde een tentenkampje met vluchtelingen die onderweg waren naar Engeland en geen asiel in Nederland wilden aanvragen. Na de ontmanteling van de Jungle, bij Calais, is er nog steeds sprake van een stroom (-pje, in vergelijking met de rivier die in 2015 stroomde) vluchtelingen die naar de overkant willen. Blijkbaar hebben ze er iets te zoeken dat ze niet op het continent kunnen vinden.
Maar wat zoeken ze dan in een tijd waarin a. de Engelsen aangeven dat ze niet zo gecharmeerd zijn van immigranten/vluchtelingen en b. de economie van Engeland onder druk staat?

Het antwoord op die vraag bestaat natuurlijk uit een veelheid aan factoren. Maar één ervan is in ieder geval, en dat vertelde een Afrikaanse vluchteling mij, dat het in Engeland relatief makkelijk is om onder de radar van de overheidsadministratie te vliegen. En dat niet alleen: tegelijkertijd kun je toch vrij eenvoudig gebruik maken van voorzieningen als de gratis gezondheidszorg van de befaamde National Health Service, de al eerder in deze blog ter sprake gebrachte NHS. Tot voor kort kon je, zelfs zonder een identiteitsbewijs mee te nemen, gratis een consult krijgen bij een lokaal gezondheidscentrum. Officieel moet dat nu wel, maar de laatste keer dat wij de NHS nodig hadden -zie een vorige post- wílden de NHS-ers ons paspoort zelfs niet zien om de bureaucratie niet nodeloos ingewikkeld te maken.

Daarnaast zijn er legio mogelijkheden om, als je eenmaal in Engeland bent, een huis te huren. In onze wijk zijn de huren laag en wonen relatief veel illegalen. Je komt aan woonruimte via een vriend of familielid, maar ook bijvoorbeeld door een huisbaas die het niet zo nauw neemt. Er zijn etages waar iedere paar maanden andere mensen wonen en waar de huisbaas nooit vraagt om papieren, waarschijnlijk omdat hij ook geen belasting betaalt over de huur. Overigens zijn dit meestal niet de best onderhouden, gezelligste panden.
Ook wat deelname aan het arbeidsproces betreft is het in Engeland makkelijker. Bronnen vertellen me dat er een levendig circuit is aan zwart/grijze baantjes en dat is ook een belangrijke reden voor vluchtelingen om naar het VK te komen. Nu moeten we die populariteit ook niet overdrijven. Wie naar de statistieken kijkt ziet dat het VK nog onder Nederland staat als we het aantal vluchtelingen tegen de hele populatie afzetten. Maar dat zijn de 'legale' vluchtelingen, die zich melden voor een asielprocedure.

Feit is in ieder geval dat het met de registratie van de bevolking in Engeland niet bijster goed geregeld is. Het verkiezingsregister bijvoorbeeld lijkt compleet los te staan van het gemeenteregister. Vóór iedere verkiezingen worden er naar ieder adres brieven verstuurd die moeten aansporen om je in te schrijven. Ook kwam er een mevrouw langs met dezelfde boodschap, die bovendien geen idee had van wie er in mijn huis woont. Ze vertelde me dat de bevolkingsregistratie in Engeland echt een puinhoop is: 'En ik werk er, dus ik kan het weten'.

Dit is interessant als je bedenkt dat een van de belangrijkste redenen voor mensen om pro-Brexit te stemmen de migratie is. Als Engeland het geld dat met Brexit gemoeid is had geïnvesteerd in een beter bevolkingsregister, dan waren er heel wat vliegen in een klap geslagen.

En dan wil ik het ook -weer- eens hebben over het onderwijs. Is dat dan ook een puinhoop, zal de regelmatige lezer van deze kolommen vragen? Dat hangt ervan af hoe je het bekijkt, is het voor de hand liggende antwoord. Allereerst: er zijn in het VK fantastische universiteiten. En ik kan het weten want ik doe onderzoek op een ervan. Het niveau is over het algemeen hoog, en er wordt heel veel geld ingepompt, hoewel het minder is dan in Nederland, althans in 2015, de recentste cijfers die ik in de gauwigheid kon vinden.

Maar is het voor studenten dan ook de moeite waard om te gaan studeren? En dan bedoel ik de run of the mill fresher uit het VK. Zo heel makkelijk hebben ze het in ieder geval niet. Ten eerste moeten zij of hun ouders 10.000 ponden per jaar ophoesten aan collegegeld. Afgezien van de verdere kosten. Voor dat geld krijgen studenten hier zo'n 7 maanden onderwijs. Huh, 7 maanden voor 10.000 pond? Ja. Want het schooljaar begint begin oktober en eindigt ergens in mei. Dan zijn er de christmas en spring breaks waardoor het studiejaar uiteindelijk netto op 7 maanden neerkomt.

Er wordt op grote schaal reclame gemaakt voor de universiteiten: zelfs de kleinste plattelandskleuterschool staat volgens henzelf op een shortlist voor de beste universiteit van de wereld.

Een van de belangrijkste trekkers voor de universiteiten is het studentenleven. Een studie moet namelijk niet alleen de poort naar een goed betaalde baan openen maar ook nog eens de belangrijkste vormende, lees feestende, ervaring van je leven worden. Hiernaast het resultaat van 1 dag feesten op onze uni: een enorme puinzooi, overal meuk van eten, drinken en foldertjes van de sponsors.

Studentensteden als Newcastle putten zich uit in het aanbieden van bacchanalen voor de freshers, de eerstejaars, die zeker in wat in Nederland de introductieweek heet, de freshers week, iedere dag, overal plaatsvinden. De machtige studentenvakbonden spelen daar een grote rol in. De Student Union op onze universiteit beschikt over een bar van olympische afmetingen waar zeker in de freshers week, enorm wordt gezopen. Wie niet drinkt is een sociale paria. En dat heeft verschrikkelijke gevolgen, zoals een paar weken geleden de dood -niet voor het eerst in Newcastle- van de jongeman hiernaast.

Het relatief korte academische jaar zorgt voor veel rust in de andere 5 maanden waarin, en dat is natuurlijk mooi, research kan plaatsvinden. Er is in Engeland ook veel minder druk op onderzoeksgroepen om geld bij elkaar te sprokkelen: voor onderzoek zijn de budgetten blijkbaar onuitputtelijk. Maar daar heeft de student, wier of wiens ouders krom liggen, of die voor de rest van haar of zijn leven enorme schulden op zich laadt natuurlijk weinig aan. Die moet in 7 maanden én zien te feesten én een behoorlijke studielast verwerken. Dat eerste gaat ze over het algemeen beter af dan het laatste. De maandag is zeer rustig op de uni, net als de vrijdag overigens, wanneer het weekend moet worden voorbereid (woensdag sportdag).
Het studieleven wordt er ook niet goedkoper op door de dure studentenhuisvesting die ook deels in beheer is van de universiteit. Een stel betaalt voor een eenvoudige studio van 30 vierkante meter, niet eens zo dichtbij de campus, rond de 700 pond per maand.
En bemachtigt die student dan na de opleiding uiteindelijk dat toffe baantje dat goed betaalt? Soms wel, vaak niet. Net zoals elders is het universiteitsdiploma aan inflatie onderhevig. Maar niet overal is studeren zo duur als in het VK.

de Euro-stekker

Het gaat er nu dus om spannen: iets meer dan een half jaar tot B-Day is er nog steeds niks dat op een verstandige overeenkomst tussen de EU en het UK lijkt. My way or the highway May, heeft in Salzburg de kous op haar vogelnest kapsel gekregen: de cake werd van stal gehaald en ook de kersen en dat vonden de Engelsen allemaal heel beledigend. Wat iedereen allang wist: het plan van May kan gewoon niet door de EU geaccepteerd worden, werd haar -niet voor het eerst- ronduit gezegd.

Door het onschuldige grapje van Donald Tusk raakte de natie weer eens in rep en roer. Ze zijn onbeschoft tegen onze PM geweest. 











.




Europeanen zijn gewoon ongelofelijk naar, vinden veel Britten, een gevoel dat wordt aangewakkerd door de pers. Het volgende is rechtstreeks uit mijn leven gegrepen:
Deze week was ik bij een van de weinige electronica winkels die Newcastle Am Thein rijk is om wat in Europa een euro-stekker heet te kopen. De meneer die al sinds jaar en dag onder de toonbank van het zaakje woont wikkelde eerst een telefoontje met zijn vrouw af, wat ongeveer 10 minuten in beslag nam. Ik drentelde ondertussen op en neer en bestudeerde zijn handelswaar, voornamelijk in China geproduceerde derderangs goederen. Duidelijk geïrriteerd door mijn vasthoudendheid kwam hij na opgehangen te hebben naar me toe: 'Wat kan ik voor u doen', brieste hij.
 'Ik zoek een Euro-stekker'.
Nu raakte de goede man pas echt geagiteerd:
 'Wat zegt u? Een Euro-stekker? Heb ik niet.'
Ik begon geduldig uit te leggen wat ik nodig had. Dat viel niet in goede aarde:
 'U kunt wel doorgaan, maar ik verkoop geen Euro-stekkers.'
Ik keek even rond en wees hem op een stekker die in zijn etalage hing.
 'Die stekker, die lijkt erop'.
 'Aha, u bedoelt een EE slash 44 driepolige stekker.'
 'Ach ja', zei ik, 'en in Europa noemen we dat een Euro-stekker.'
Het werd de man te veel, rood aanlopend voegde hij me toe:
 'Zijn we net met veel moeite uit Europa, moet ik een Euro-stekker gaan verkopen, wat denkt u wel?' Natuurlijk bleef ik poeslief, want tegen zoveel onnozelheid helpt alleen nog de liefde. Ik rekende af en zei hem gedag, waarop het van zijn kant akelig stil bleef, maar dat is gewoon in deze contreien (zie vorige posts).
Epiloog van dit verhaal: thuis bleek dat ik de Euro-stekker toch niet nodig had en nu ga ik, alleen al om de Brexit metafoor overeind te houden, mijn geld terug vragen  (bonnetje bewaard). Ik hoop dat hij er niet in blijft.

ontknoping:
Na bovenstaande grootspraak van mijn kant: met lood in de schoenen terug naar de leave-winkelier. Onderweg vond ik een laffe tussenoplossing: ik vraag mijn geld niet terug maar ruil het oorspronkelijke product voor iets anders dat ik wel kan gebruiken. Poepoe, en nou maar hopen dat ze daar in mee kunnen gaan.
Eenmaal in het winkeltje bleek dat de eigenaar er niet was maar een lieve 83-jarige dame had gevraagd op de zaak te passen. De mevrouw wist van toeten nog blazen maar was wel uitermate charmant. Uiteindelijk ging ik weg met zelfs nog voor extra ponden kabels, en stekkers.
Laat Barnier in Godsnaam beter onderhandelen.

een serieus stuk over Brexit

De no deal Brexit is nu dus een reële mogelijkheid.
Toen we in 2016 in Engeland arriveerden, kort na het referendum, was het Verenigd Koninkrijk nog verenigd, kon het nog dromen over de komende economische hausse en de rol ze er in zouden spelen. Engeland deed nog mee in de wereld en heel veel Engelsen die we spraken waren ervan overtuigd dat de Brexit, al waren ze er dan vaak tegen, het koninkrijk in ieder geval niet ten onder zou laten gaan.
Engeland kon tenslotte tegen een stootje en ex-remainer May zou het wel schaffen.

Hoe anders liggen de kaarten nu op tafel. May maakte blunder op blunder, de grootste ongetwijfeld het uitschrijven van nieuwe verkiezingen, die haar steun in het parlement reduceerde tot een absoluut minimum. Nog steeds heeft ze bovendien de grootste moeite  haar eigen Tories in bedwang te houden die haar keer op keer tegenwerken. Aan de andere kant van het spectrum is er ook sprake van een schaakmat: Labourleider Corbyn stemde al in de jaren '70 tegen  toetreding van het VK tot de EU en saboteerde de remain campagne in 2016.
Er is dus geen georganiseerde oppositie tegen de Brexit. En ondertussen stevent het VK af op een no deal situatie die het land ongetwijfeld in chaos zal storten, al was het maar omdat het, als alle eurolanden, afhankelijk is van een internationale arbeidsmarkt.
Maar er staat meer op het spel. Zo gaat Schotland waarschijnlijk een nieuw referendum organiseren over hun onafhankelijkheid als er een no deal situatie ontstaat. En dan is de kans groot dat de meerderheid stemt voor uit het VK en in de EU. Zelfs verstandige Schotten neigen er nu naar het VK te willen verlaten. En dat vinden de meeste Engelsen vreselijk want Schotland wordt door velen beschouwd als het heartland van het VK. Fascinating Aida smeekt Schotland letterlijk om vergiffenis en om AUB in het VK te blijven.

So Sorry Scotland, Fascinating Aida

Ondertussen heeft de regering een aantal aanwijzingen voor een no deal Brexit  gepubliceerd. Dat werd opmerkelijk genoeg in de Nederlandse pers hier en daar geduid als een boodschap van May aan de EU dat het haar menens is. Of die boodschap is aangekomen kan ik niet inschatten, hier in Engeland zorgen de tips en truuks voor een no deal Brexit iig voor regelrechte verwarring. De regering zegt nog steeds rotsvast te geloven in een goeie deal maar direct betrokkenen schatten de kans op een no deal op 50/50.
Dit alles zorgt ervoor dat Engeland de risee van Europa is geworden, helemaal na de PR stunt van de EU die het einde van de financiële noodhulp aan Griekenland framede als een Europees succes. Het beeld van de man die de tak waarop hij zit doorzaagt is al vaker gebruikt: zelden holde een natie zo hard naar zo'n onnodig en overduidelijk échec als het VK nu.

De Engelsen zijn dan ook langzaam aan het terugkrabbelen en er gaan steeds meer stemmen op voor een derde referendum. En als zelfs de NY Times zegt dat het kan, dan moeten we het wel serieus nemen.
En wij denken dat het goed zou zijn. Engeland is de laatste jaren alleen maar achteruit geboerd. De politiek staat vrijwel stil, gefixeerd op de Brexit en de manier waarop die zo voordelig mogelijk bereikt kan worden. Nu blijkt dat het niet hebben van handelsverdragen met je belangrijkste handelspartners toch geen goed idee is verdienen ze een tweede kans. Ideologisch is Brexit inmiddels failliet. Een goede indicator daarvan is de stellingname van extreem rechts in Europa. Die hoor je vreemd genoeg nauwelijks meer over een van hun belangrijkste targets: de EU. Brexit is gewoon geen goeie reclame voor de zaak. Dus zou het mooi zijn als we de Britten een exit zouden gunnen uit de Brexit, een nieuw referendum waardoor ze met opgeheven hoofd hun strijd tegen de windmolens van de EU kunnen staken. Dan kan ook het besmuikte lachen achter hun rug van vrijwel elke Europeaan een keer ophouden en kan het land zich weer eens met de echt belangrijke zaken gaan bezighouden: het VK bij elkaar houden bijvoorbeeld.

NHS en Brexit

Om eerlijk te zijn: voor ik het contract tekende om in Engeland te gaan werken was de Brexit slechts een klein vlekje in de periferie van mijn bewustzijn, en speelde al zeker geen rol in het nemen van de beslissing. De Brexit-campagne, gesymboliseerd door de Bus van Boris, waarop hij beloofde dat de NHS meer dan 300 miljoen per week extra zou krijgen door het wegvallen van de dure euro-contributie, deed ik af als folklore.

Toen niet veel later bleek dat de remainers verloren hadden begon ik pas te beseffen hoe ingrijpend deze keuze van het Engelse Volk kon uitpakken. Mijn eerste salaris was -in euro's- toch een stuk lager dan ik het had berekend op het moment van het tekenen van het contract.  En inmiddels zijn de EU en Engeland beland in de welbekende Gordiaanse Knoop.
Maar die NHS: wat is dat nou eigenlijk? Soms geloven mensen het niet als ik ze vertel dat de gezondheidszorg in Engeland a. gratis is voor iedereen en b. uitgevoerd wordt door één orgaan: de National Health Service. Het symbolisch belang ervan kan nauwelijks onderschat worden: de gemiddelde Engelsvrouw/man is e-nor-rem trots op de NHS.
Maar is de NHS ook goed? Volgens een onlangs uitgekomen rapport niet zo heel erg.

En ook in onze omgeving stuitten we op minder enthousiaste verhalen. Onze benedenburen wachtten met een doodziek kind meer dan 6 uur voor ze geholpen werden. Maar ook het straatbeeld doet soms middeleeuws aan. Allereerst zijn er rotte gebitten alom, met de bijbehorende putlucht, waar zelfs tv presentatoren zich niet voor lijken te schamen.

In het arbeiderswijkje waar wij wonen zie je onafzienbare rijen hompelvoeten, slecht verzorgde wonden en andere aandoeningen die je in het bevoorrechte  Nederlandse straatbeeld nauwelijks meer tegenkomt. Wij besloten dus alleen maar in Nederland ziek te worden en geen gebruik te maken van de NHS. Maar ja, de mens wikt, God beschikt, en op een kwade dag werd Ine héél erg ziek. Wij diagnostiseerden het als de gevreesde Aussie Flu, 

dus op de derde dag dat Ine met 40 graden koorts in bed lag te lijden belde ik toch maar eens de NHS. Ik werd telefonisch door een uitgebreid triage protocol geslingerd waarna ik dacht: en nu worden we afgescheept met een paracetamolletje onder de wol. Maar verdomd: binnen een kwartier kwam er met gillende sirenes een ambulance de straat binnengereden. Lieve kerels, die NHS broeders, die naar eigen zeggen meer ervaring hadden met het dichtnaaien van de snijwonden in onze wijk omdat cafébezoek hier ter stede nogal eens gepaard gaat met een flinke knokpartij. Hiernaast staat de ambulancebroeder met Ine te praten. Advies: de koorts moet omlaag dus het allerbeste zou zijn als ze nu onder de koude douche ging staan. We vonden het eerst wel een creatieve oplossing. Nooit eerder van gehoord, toch maar eens proberen. De koorts ging inderdaad -even- omlaag en toen vertrokken de heren weer. 'Moet ik u nog haar paspoort laten zien, ons adres doorgeven in Nederland?' 'Nee hoor, alles gewoon gratis hier'. 

Weer in Nederland -ruim een week later en Ine was nog steeds doodziek- kon ze meteen aan het infuus in het OLVG -zie hiernaast- en karakteriseerde de behandelend geneesheer de douche-behandeling van de NHS broeders als barbaars.

De NHS is chronisch ondergefinancierd maar ook jarig (70) dus heeft May ze 20 miljard als verjaarskado beloofd. Huh, 20 miljard? Even rekenen: ja, da's grofweg 350 miljoen per week, precies wat op de Brexit Bus van Boris stond. Nog gekker werd het toen ze antwoordde op de vraag waar het geld voor dit presentje vandaan zou komen, dat dit uit de revenuen van de de Brexit zou komen. Een Homerisch gelach steeg op in het parlement. Want vriend en vijand zijn het erover eens dat de Brexit zeker tot nog toe alleen maar geld kost, toevallig ook zo rond de 300 miljoen per week.

Terwijl vrijwel heel Europa profiteert van de economische boom, hangt Engeland onderaan de lijst van economische groeiers, samen met landen als Griekenland. 

Maar goed, hoe duur of goedkoop, beloftes of niet, May en Johnson maakt het blijkbaar niet zo veel uit. Die gebruiken als het erom spant de NHS ook niet maar gaan naar een van de vele private kliniekjes. En dat hun cijfertjes niet helemaal kloppen? Dat is ook van ondergeschikt belang. Het deed Jeremy Corbyn, de bij veel jongeren vreemd genoeg enorm populaire Labour leider, verzuchten: die cijfers zijn zó 'dodgy, that they belong on the side of a bus. 

konijnen op love island

De Brexit begint inmiddels zo'n nationaal trauma te worden dat je er nauwelijks (zie vorige posts) meer over durft te beginnen. De effectieve B-date komt met rasse schreden naderbij en niemand weet nog wat er dan precies gaat gebeuren. De White Paper met het hele Brexit verhaal die May beloofd heeft komt maar niet af en ook de kwestie Ierland/Noord Ierland is nog niet beklonken. Van een ingewijde in het circuit -altijd mooi om dat weer eens op te tikken- hoorde ik dat de Nederlandse financiële wereld zijn handen vol heeft aan de Engelse bedrijven die zich met name de laatste maanden in Amsterdam willen vestigen.
In de media is Brexit nog steeds het belangrijkste onderwerp. De gewone Engelsman verkeert echter over het algemeen nog steeds in de ontkenningsfase. Deze week maakte ik weer eens een opmerking over de Brexit in een koffiegesprek op de zaak, om de stemming erin te houden en mijn Britse collegaatjes keken me aan als konijnen in een koplamp, niet in staat te reageren. De mededeling de dag ervoor van de Engelse Centrale Bank dat het gemiddelde huishouden er door de Brexit per jaar tot nog toe 900 pond op achteruitgaat kan daaraan bijgedragen hebben.

De natie is dus in de war. En geen wonder: Theresa May heeft overduidelijk problemen met haar achterban, die haar in een onmogelijke onderhandelingspositie heeft gedwongen. Bovendien is daar Boris Johnson, of 'Trump with better hair', zoals Obama hem ooit omschreef, die Theresa dwangmatig messen in de rug drukt.

Nee, het is niks gedaan dus richten de Engelsen zich met zijn allen op amusement: deze week werd bekend dat er dit jaar meer aanvragen waren voor het tv programma Love Island dan voor Oxford en Cambridge samen. 

En soms lijkt het werkelijk of Engeland in zijn achteruit staat. Neem het fietsen -een geliefde metafoor in deze kolommen. Het fietsen is hier nog een statement. Alle fietsers groeten elkaar en dat wil wat zeggen want de Britten zijn niet zo toeschietelijk tegen vreemden.  Als je vertelt dat je fietst om van a naar b te komen -ik schreef het geloof ik al eens hier- kijken ze je aan of je de vliegende Ebola hebt, want blijkbaar te arm om een Auto te kopen (wat in het geval van ondergetekende inderdaad zo is). Overigens trekken Engelsen als ze gaan fietsen altijd enorm lelijke stretch kleren aan (Lycra) met dito helm. Wat dat betreft was de World Naked Bike Ride, gisteren in Londen, een verademing.

The Royal Wedding en de Emirates FA, een ongelijke strijd

Wie dacht dat de trouwpartij van prins Harry en Meghan Markle voor de Britten het nationale evenement van het jaar is helpen wij graag uit die droom. In ieder geval hier in Newcastle zag je haast geen debiele koningshuis parafernalia. Er was een aantal kroegen, zoals onderstaande in Byker, die de gevel versierd had met Britse vlaggetjes. Het was er niet druk.

Veel belangrijker was de op dezelfde dag gespeelde finale van de FA cup, of beter de Emirates FA Cup tussen Chelsea en Manchester United.  Dat zorgde voor de gebruikelijke zwijnenstal in het centrum van Newcastle waar Lynette van der Giessen al zo smakelijk over vertelde in de vorige post: een vrolijke mix van zuipen, kotsen en vechten.

Nevenstaand tafereeltje kiekte ik op Biggs Market, voor de Filthy's Newcastle. Een wereldtent. Tegelijkertijd waren er de Late Shows, de museumnacht van Newcastle Metropolitan Area. Ik was even in Baltic 39, een dependance van het grote Baltic, het museum voor moderne kunst hier ter stede, strategisch gesitueerd in het uitgaansgebied.

De masters van de kunstopleiding hadden er een expo waar me vooral dit werk opviel (kunstenaar niet kunnen achterhalen).

Maar er was van alles, zoals het hoort en dat deed me toch weer terugverlangen naar de legendarische dependance van het Amsterdamse Stedelijk Museum, het wegbezuinigde Fodor. De nieuwe Groen Links junta roep ik hierbij op om de stad weer eens zo'n kunstplek kado te doen.

Maar goed, de avond werd gecompleteerd door een bezoekje aan onze vriend David Fry, een keramist die opgewekt afscheid nam van zijn oude werkplek met een overzichtstentoonstelling. Samen met zijn levensgezel Sheila Spencer -zie hierneven- kletsten we tot de avond, veels te vroeg, tot een einde kwam. Nog even geïnformeerd bij een van de bezoekers van een rugbybar, niet ver van Davids studio, want er was óók een rugbyfinale in Newcastle, naar de Royal Wedding. 'Aja, was dat vandaag? Bless them.'